Το σοφό παιδί
Μυθιστόρημα
Δεκαπέντε χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση, το "Σοφό παιδί", το μυθιστόρημα του Χρήστου Χωμενίδη που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς και έγινε σημείο αναφοράς για τη γενιά της Mεταπολίτευσης, ξανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Για την καινούρια έκδοση το κείμενο έχει στοιχειοθετηθεί από την αρχή. Περιλαμβάνονται επίσης αποσπάσματα από τις κριτικές, πρόλογος του συγγραφέα, αναπαραγωγή της πρώτης χειρόγραφης σελίδας, ενώ το εξώφυλλο κοσμεί έργο του Δημήτρη Παπαϊωάννου, έργο το οποίο φιλοτέχνησε το 1990 διαβάζοντας το χειρόγραφο του μυθιστορήματος. "Σήμερα -δεκαπέντε χρόνια και εφτά βιβλία αργότερα- γίνομαι ευτυχής όποτε συναντάω πιτσιρικάδες που μου μιλάνε για το "Σοφό παιδί", καθώς και "λόγιους" οι οποίοι, ενώ τότε το είχαν απορρίψει μετά βδελυγμίας, τώρα καμαρώνουν ότι το νοσταλγούν. Χαίρομαι που επαναστοιχειοθετήθηκε και κυκλοφορεί σε μιαν αψεγάδιαστη έκδοση και αγωνιώ εάν το κείμενο -από το οποίο δεν πείραξα ούτε ένα κόμμα- θα αποδειχθεί ανθεκτικό" γράφει μεταξύ άλλων στον πρόλογό του ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης, για να καταλήξει: "Όσο νερό κι αν κυλήσει στο αυλάκι, ό,τι κι αν καταφέρω να γράψω μέχρι να πεθάνω, το "Σοφό παιδί" θα παραμείνει η κιβωτός της παιδικής μου ηλικίας".
- ISBN978-960-16-2869-1
- Ημ/νια Έκδοσης2008
- Σελίδες459
- ΔέσιμοΜαλακό εξώφυλλο
- Διαθέσιμες Γλώσσες
- Κατηγορίες Βιβλίου
- Θεματολογίες Βιβλίου
- Συγγραφέας
- Εκδότης
- πριν από 1 εβδομάδαΠραγματικά, από τις περιγραφές και τις κριτικές, περίμενα πως θα διαβάσω ένα αριστούργημα. Το αποτέλεσμα με απογοήτευσε σε μεγάλο βαθμό. Αισθανόμουν άβολα καθ' ολη τη διάρκεια της ανάγνωσης και ενώ ο σωστός και όμορφος χειρισμός της γλώσσας με έκανε να ελπίζω σε κάτι καλύτερο στη συνέχεια καινά εξακολουθώ την ανάγνωση, τελικά αυτό δεν ήρθε ποτέ. Σκληρές εικόνες, χωρίς λόγο ύπαρξης, χιούμορ που δεν με άγγιζε, μεταφυσικά στοιχεία εντελώς ξεκρέμαστα και άτοπα, βία, βία και πάλι βία, αποδοχή αυτών που την προκαλούσαν και διασυρμός αυτών που την δεχόταν, σε μια προσπάθεια να περάσει υποσυνείδητα την άποψη πως ίσως την άξιζαν. Όχι, δεν την άξιζαν. Ούτε κι εγώ τόση διάβρωση ψυχής και πνεύματος. Λυπάμαι που το διάβασα και θα ήθελα να μπορούσα να το διαγράψω από το μυαλό μου.